بـه بـه چـه نمـازي

فکـرم همـه جـا هست ، ولـی پیش خـدا نیست

سجـاده زردوز کـه محـراب دعـا نیست

گفتنـد سـر سجـده کجـا رفتـه حـواست؟

ماجراي عشق شهريار

يار و همسر نگرفتم كه گرو بود سرم      تو شدي مادر و من با همه پيري پسرم

شهریار شاعر معاصر

 هوشنگ ابتهاج (سايه)

نامدگان و رفتگان از دو كرانه زمان
سوي تو مي‌دوند هان! اي تو هميشه در ميان

در چمن تو مي‌چرد آهوي دشت آسمان
گرد سر تو مي‌پرد باز سپيد كهكشان

هر چه به گرد خويشتن مي‌نگرم در اين چمن
آينه ضمير من جز تو نمي‌دهد نشان

اي گل بوستان سرا از پس پرده‌ها درآ
بوي تو مي‌كشد مرا وقت سحر به بوستان

اي كه نهان نشسته‌اي باغ درون هسته‌اي
هسته فرو شكسته‌اي كاين همه باغ شد روان

آه كه مي‌زند برون از سر و سينه موج خون
من چه كنم كه از درون دست تو مي‌كشد كمان

پيش وجودت از عدم، زنده و مرده را چه غم؟
كز نفس تو دم به دم مي‌شنويم بوي جان

پيش تو جامه در برم نعره زند كه بر دَرم!
آمدنت كه بنگرم، گريه نمي‌دهد امان...

گفتم که روي ماهت از من چرا نهان است

گفتا تو خود حجابي ور نه رخم عيان است

گفتم که از که پرسم جانا نشان کويت

گفتا نشان چه پرسي آن کوي بي نشان است

گفتم مرا غم تو خوشتر ز شادماني است

گفتا که در ره ما غم نيز شادماني است

گفتم که سوخت جانم از آتش نهانم

گفت آنکه سوخت او را کي ناله و فغان است

گفتم که حاجتي هست گفتا بخواه از ما
 
گفتم غمم بيفزا گفتا که رايگان است.

السلام عليك يا بقيه الله في ارضه

میلاد گل رسول و زهرا و علی است/زیرا که جهان خجسته زین نور جلی است/

علی علیه السلام

 از خُم دوست جوانم، به خَم موى على

 طى كنم عرصه ملك و ملكوت از پى دوست

 یـــــــاد آرم به خرابات، چو ابروى على

 ترجیع بند:

نقطه عطف

خم را بگشا به روى مستان

  بیــزار شو از هـــوا پرستان

 از مــن بپذیر رمـــــز مستى

   چون طفل صبور، در دبستان

 آرام ده گُــل صفــــــــا باش

  چـون ابــــر بهار در گلستان

 تـاریخچــــــــه جمال او شو

  بشنو خبر هــــــزار دستـان

 بردار پیالـــــه و فرو خـــوان

Powered By
  BLOGFA.COM